Anasayfa + İç mimari + Ev
Ev
Evden öte;bir kimlik

Paris'te bir apartman dairesi aslında, anlatılması gereken... Fakat, önce sahibinden başlamalı söze. Çünkü mekandaki her parça, en ufak ayrıntı, onun geçmişinden, sıradışı kimliğinden bir yansıma.

Yazar : Ian Phillips
Fotoğrafçı : Xavier Béjot
Bir mekanı, hiç değilse bu mekanı, anlatmak için adım adım gitmeli ve değişime ön ayak olan kimliği anlamaya çalışmalı. Yoksa, ne duvarlardaki dev fotoğraflar hakettiği yeri bulacak, ne pirinç tabaklar, ne de cam sandıklar... Başlayalım öyleyse: Amerikalı tasarımcı Stephan Di Renza'nın ''eklektik'' denebilecek bir zevki var. Zebra desenlerine ilgi duyuyor. ''Siyah ve beyazın grafik kalitesine bayılıyorum'', sözleriyle bu düşkünlüğünü açıklayan Di Renza, küçük deri objelere, özellikle de timsah ve kertenkele derisine zaafı olduğunu ekliyor. Ardından koldüğmeleri, 20.yüzyılın başlarından kalma kaplumbağa kabuğundan gözlükler geliyor. Babasının savaş sonrası Polonezya'dan getirdiği kabuklardan yapılmış gözlük ise onun favorisi.

En büyük tutkusu ''propaganda sanatı''. Konsolun üzerinde kültür devrimini tasvir eden Çin seramikleri duruyor. Ayrıca Avrupa'nın en geniş koleksiyonu olduğunu düşündüğü ve ''0;Bir dönemin boşluklarını doldurmasına yardımcı olan'', çoğu 1970'li yıllardan kalma, Vietnam propaganda posterleri de onun için oldukça kıymetli.

Evin baş köşesini Vietnam sanatı dolduruyor; yatak odasının duvarında ise ressam Truong Tan'ın,''90'larda Hanoi''de sergilendiğinde sansüre uğrayan çalışması asılı duruyor. ''Tepkiler nedeniyle, Tan''ın en sonunda galerinin tüm duvarlarına üç dilde ''özür dilerim'' yazdığını hatırlıyorum.'' Di Renza. Mutfak duvarında ise Amerikalı sanatçı Bradford Edwards'ın Vietnam'da resmettiği pirinç dolu üç tabak yer alıyor.

Dunhill'de tasarım yöneticisi olarak çalışan Di Renza, 2000'de şirkete katıldığından bu yana, Dunhill'in zengin geleneğini yeniden canlandırma çabasında. ''İnsanlar deri sektöründe yeni bir markanın olustuğunun pek farkında değiller'' diyor. Paris'teki yatağının üzerinde, 20.yüzyılın başlarında kullanılan, yolcuları ve sürücüleri sıcak tutmaya yarayan, cepleri fermuarlı Dunhill ceketinin bir kopyası duruyor.

Dunhill'in ana mağazasının restorasyonu icin büyük uğraş veren tasarımcı için, Paris'teki dairesini şekle sokmak çocuk oyuncağı gibi olmuş. Kentin doğusunda, Bois de Vincennes'e yakın olan ev, eski zamanlarda bir boya atölyesi olarak işlev görüyormuş. Di Renza, daireyi bulduğunda, artık eskisi gibi ham ve endüstriyel bir yapı değilmiş. ''Küçük odaları sevmiyorum'', diyen tasarımcı, ana mekanı ikiye ayıran bölücüyü kaldırmış ve kendisi için bir soyunma odası yaratmış.

Doktorların ameliyat malzemelerini depolamakta kullanıldıkları siyah cilalı cam sandık, deriyle döşenmiş, 1940'lardan kalma Noguchi taburesi, 1960'lar İskandinavya'sından, çekmeceli masa -ki müzik sistemini gözlerden saklamayı başarıyor- ve de ters yüz edilmiş kahve masasının örümcek ayakları üzerine oturtulmuş cam parça... Hepsi gözünüzü yakalıyor. Daha fazla merak ediyorsunuz Di Renza'yı, daha fazla bakıyor, daha çok görüyorsunuz.

ARA